a60c1281

Wanneer drukte een manier wordt om jezelf kwijt te raken

Fri, 22 May 2026 08:24:17 GMT

Veel professionals leven voortdurend in beweging. Hun agenda zit vol. Op het werk worden ze de hele dag onderbroken door vragen, spoedjes en ad hoc verzoeken. Ondertussen lopen ook de avonden en weekenden vol met afspraken, verjaardagen, sociale activiteiten en verplichtingen. En ergens sluipt dat er langzaam in.

“Ik hou nou eenmaal van bezig zijn.”
“Ik vind veel dingen leuk.”
“Zo ben ik gewoon.”

Toch voel je soms dat er iets onder zit. Er zijn mensen die veel doen en daar echt energie van krijgen. Maar er zijn ook mensen die voortdurend bezig blijven en zichzelf onderweg langzaam kwijtraken.

Waarom drukte niet hetzelfde is als productiviteit

Laatst begeleidde ik een vrouw die keihard werkte binnen een commercieel bedrijf. De hele dag werd ze onderbroken door telefoontjes, collega’s, vragen en dingen die “even snel tussendoor” moesten gebeuren. Binnen de organisatie leek één regel te gelden: wie het hardst schreeuwde, kreeg de meeste aandacht. En dus reageerde zij overal op.

Ze was betrokken, wilde helpen en vond veel dingen interessant. Alleen gebeurde er ondertussen iets anders. Ze was de hele dag bezig, maar kwam nauwelijks toe aan haar eigen prioriteiten.

Dat zie ik vaker gebeuren. Mensen reageren voortdurend op de agenda van anderen en verliezen langzaam het contact met wat zij zelf eigenlijk belangrijk vinden.

Wanneer je leven helemaal volloopt

Wat me opviel, was dat niet alleen haar werk druk was. Ook sociaal zat haar leven helemaal vol met feestjes, verjaardagen, afspraken en verplichtingen. Toen ze vertelde hoe haar weken eruitzagen, werd ik er zelf bijna moe van.

En toch voelde ik ook: dit gaat niet alleen over een volle agenda.

Sommige mensen plannen hun leven zo vol dat er nauwelijks nog ruimte overblijft om echt stil te staan bij zichzelf. Want zodra het stil wordt, komt er soms iets anders omhoog: onrust, leegte, twijfel of de vraag of je eigenlijk nog leeft op een manier die echt bij je past. Drukte kan dan een manier worden om die confrontatie uit de weg te gaan.

Wat het stoïcisme zegt over aandacht en onrust

De Romeinse keizer en stoïcijn Marcus Aurelius schreef:

“Vraag jezelf bij alles af: is dit noodzakelijk?”
— Marcus Aurelius, Meditaties

Dat blijft een scherpe vraag. Veel mensen lopen niet alleen vast omdat hun agenda vol zit. Ze vinden het ook lastig om te begrenzen. Ze willen helpen, betrokken zijn en beschikbaar blijven. Ondertussen verdwijnen hun eigen behoeften langzaam naar de achtergrond. Binnen het stoïcisme draait wijsheid voor een groot deel om onderscheid maken.

Waar geef je je aandacht aan?
Wat is werkelijk belangrijk?
En waar laat je jezelf voortdurend door meeslepen?

Hoe voller iemand raakt, hoe moeilijker het vaak wordt om daar nog helder naar te kijken.

Waarom veel professionals moeite hebben met nee zeggen

Nee zeggen voelt voor veel mensen ongemakkelijk. Rust nemen voelt al snel alsof je lui bent. Grenzen stellen voelt egoïstisch. Even niet reageren geeft onrust.

Binnen het stoïcisme gaat zelfbeheersing over veel meer dan discipline alleen. Het gaat ook over het vermogen om niet overal direct op te reageren.

Niet iedere vraag hoeft meteen jouw probleem te worden.
Niet ieder verzoek vraagt direct om actie.
En je hoeft ook niet voortdurend beschikbaar te zijn om waardevol te blijven.

Dat vraagt vaak meer van mensen dan nóg harder werken.

Wanneer werk een vlucht wordt

Wat ik ook opvallend vind, is dat sommige mensen bijna alleen nog over werk praten.

- Over deadlines.
- Problemen.
- Collega’s.
- Targets.
- Drukte.

Het gesprek gaat nauwelijks nog over henzelf. Soms wordt werk dan meer dan alleen werk. Het wordt een manier om andere vragen niet te hoeven voelen.

Soms komen er vragen omhoog waar mensen liever niet te lang bij stilstaan.

Ben ik eigenlijk gelukkig?

Leef ik nog op een manier die bij mij past?

Waar krijg ik echt energie van?

Wat blijft er van mij over als ik even niets doe?

Dat zijn geen makkelijke vragen. En juist daarom blijven veel mensen bezig.

Waarom zelfreflectie belangrijk is

Binnen het stoïcisme speelde zelfreflectie een belangrijke rol. Stoïcijnen namen bewust momenten om afstand te nemen van de drukte van de dag en stil te staan bij hun gedachten, gedrag en keuzes.

De Romeinse filosoof Seneca schreef dat hij aan het einde van de dag terugkeek op zijn handelen. Hij onderzocht hoe hij had gereageerd, wat beter kon en waar hij zichzelf misschien had laten meeslepen.

Die gewoonte van even pas op de plaats maken, zie je vandaag nog maar weinig. Veel mensen bewegen voortdurend door zonder zichzelf echt af te vragen waar hun aandacht naartoe gaat en of ze nog bezig zijn met wat werkelijk belangrijk voor ze is. Juist in die vertraging ontstaat vaak weer helderheid.

Het moment waarop de balans wordt opgemaakt

Na afloop van het coachingstraject stuurde ze me een bericht. Ze had besloten te stoppen met haar werk. Volgens haar was het tijd om de balans op te maken. Ik vond dat een mooie formulering. Er zat geen paniek in en ook geen boosheid. Meer een langzaam gegroeid besef dat harder werken haar niet dichter bracht bij rust of geluk.

Veel mensen denken dat de oplossing ligt in nóg meer doen, nóg beter presteren of nóg harder werken. Terwijl een beter leven soms juist begint bij iets veel simpelers:

ruimte maken, vertragen en weer leren voelen wat werkelijk belangrijk voor je is.

Max | Accept & Adapt

Waarom sommige teams nooit het echte gesprek voeren

Sat, 16 May 2026 14:50:04 GMT

Soms speelt er al maanden iets binnen een team. Iedereen voelt het, maar niemand benoemt het echt. Toch blijven de vergaderingen doorgaan. De agenda wordt afgewerkt, actiepunten worden besproken en besluiten worden genomen. Aan de buitenkant lijkt het alsof het team gewoon functioneert.

Maar onder de oppervlakte gebeurt vaak iets anders. Mensen raken geïrriteerd, voelen zich niet gehoord of trekken zich langzaam terug uit het gesprek. Anderen gaan juist harder praten om hun punt alsnog door te drukken. En vaak neem je dat allemaal al mee de vergadering in.

“Daar gaan we weer.”
“Hij gaat vast weer geen antwoord geven.”
“Zij gaat dit punt weer domineren.”
“Dit gesprek heeft toch geen zin.”

Nog voordat iemand iets heeft gezegd, hangt de spanning soms al in de ruimte.

Waarom veel teams geen ruimte maken voor reflectie

Binnen veel teams gaan gesprekken vooral over planning, targets, problemen, deadlines en taken.

Dat is logisch. Werk moet doorgaan. Maar juist daardoor ontstaat er vaak weinig ruimte om stil te staan bij wat er relationeel gebeurt binnen een team.

Hoe luisteren we eigenlijk naar elkaar?
Voelt iedereen ruimte om iets te zeggen?
Waar lopen gesprekken steeds vast?
Welke spanning hangt er inmiddels in de groep?

Dat soort vragen verdwijnen vaak naar de achtergrond omdat teams vooral bezig blijven met functioneren. Soms zie je het ook aan kleine dingen. Een collega die tijdens een vergadering nauwelijks meer reageert. Iemand die zichtbaar zucht wanneer een ander begint te praten.
Of frustraties die pas ná de vergadering in de wandelgangen worden uitgesproken.

Veel teams praten veel, maar zeggen weinig over wat er echt speelt.

Kwetsbaarheid vraagt moed

Wat ik regelmatig zie, is dat mensen vooral bezig zijn hun mening zo goed mogelijk neer te zetten.

Iedereen probeert gehoord te worden. Standpunten worden herhaald en discussies draaien vaak om gelijk krijgen in plaats van echt luisteren. Maar ondertussen verdwijnt soms het contact met hoe een ander zich voelt in het gesprek. En juist daar raakt dit onderwerp ook aan het stoïcisme.

Binnen het stoïcisme is moed één van de vier kardinale deugden. Vaak denken mensen bij moed aan grote acties of moeilijke besluiten. Maar binnen teams zit moed soms juist in iets kleiners:

Eerlijk benoemen wat er speelt.
Toegeven dat een gesprek vastloopt.
Uitspreken dat je frustratie voelt.
Eerkennen dat je zelf onderdeel bent geworden van een patroon binnen het team.

Dat vraagt vaak meer moed dan nóg een inhoudelijk argument geven.

Waarom teamreflectie belangrijk is

Soms helpt het om even uit de bestaande structuur te stappen. Niet nóg een vergadering en een agenda vol actiepunten, maar...vertraging. Ruimte om met andere ogen naar elkaar en naar de verhoudingen binnen het team te kijken.

Dat raakt aan een tweede stoïcijnse deugd: wijsheid. Wijsheid betekent niet alleen kennis of intelligentie. Het gaat ook over het vermogen om situaties helder te bekijken in plaats van automatisch meegezogen te worden in irritatie, aannames of vaste patronen.

Dat kan iets kleins zijn.

Bijvoorbeeld aan het einde van een overleg niet alleen vragen:

“Zijn er nog vragen?”

Maar ook:
“Hoe ging dit gesprek eigenlijk?”
“Voelde iedereen ruimte om iets te zeggen?”
“Waar ontstond spanning?”
“Wat gebeurde er onderling?”

Dat is iets anders dan een standaard rondvraag.

Het gaat dan niet alleen over inhoud, maar ook over hoe mensen met elkaar omgaan.

Wat een opgenomen vergadering soms zichtbaar maakt

Ik begeleidde ooit een team waarin regelmatig opmerkingen werden gemaakt die verkeerd vielen bij anderen binnen het team. De organisatie vroeg mij in eerste instantie om een feedbacktraining te verzorgen. Maar voordat ik iets ging trainen, vroeg ik eerst of ze een vergadering wilden opnemen en die opname naar mij wilden sturen. Dat bleek veel waardevoller dan een vragenlijst.

Ik hoorde niet alleen wat mensen zeiden, maar zag ook hoe mensen non-verbaal reageerden op wat wel en niet werd uitgesproken. Wie begon te zuchten. Wie stilviel. Wie wegkeek. Wie direct in de verdediging schoot. Juist daar zat de echte informatie.

Daardoor kon ik tijdens de sessie veel concreter teruggeven wat er daadwerkelijk gebeurde binnen het team, zonder direct te vervallen in theorie of modellen. Mensen herkenden zichzelf ineens in de dynamiek waar ze normaal gesproken middenin zaten.

Zelfcontrole betekent niet dat je niets voelt

Binnen teams lopen emoties soms snel op. Mensen onderbreken elkaar, schieten in de verdediging of reageren direct vanuit irritatie. Binnen het stoïcisme draait zelfbeheersing niet om het onderdrukken van emoties, maar om bewust omgaan met je eerste reactie.

Niet meteen terugduwen.
Niet direct oordelen.
Eerst luisteren.

Dat klinkt eenvoudig, maar blijkt in de praktijk vaak lastig. Tijdens één van de sessies gebruikte ik daarom een voorwerp dat letterlijk de kring rondging. Geen officiële praatstok, maar wel iets wat ervoor zorgde dat mensen echt even de ruimte kregen om te spreken zonder direct onderbroken te worden.

Pas wanneer iemand echt het gevoel had gehoord te zijn, ging het voorwerp verder.

Dat vertraagde het gesprek. En juist die vertraging zorgde ervoor dat mensen beter begonnen te luisteren in plaats van alvast hun volgende reactie voor te bereiden.

Waarom rechtvaardigheid belangrijk is binnen teams

De stoïcijnen zagen rechtvaardigheid als één van de belangrijkste eigenschappen van een goed mens. Binnen teams betekent dat onder andere dat mensen ruimte krijgen om zich uit te spreken.

Dat er niet alleen wordt geluisterd naar de luidste stem.
Dat mensen elkaar serieus nemen.
Dat verschillen niet direct worden weggewuifd.

Want pas wanneer iemand zich echt gehoord voelt, ontstaat er ruimte om verder te praten. Zodra mensen structureel het gevoel hebben dat ze niet gehoord worden, ontstaat er vaak afstand binnen teams.

Waarom een andere omgeving soms helpt

Ik denk dat het daarom soms ook goed is om letterlijk uit de normale setting te stappen. Teams raken gewend aan vaste ruimtes, vaste patronen en vaste rollen. Zodra mensen dezelfde vergaderruimte binnenlopen, zitten ze vaak automatisch weer in dezelfde dynamiek. Een andere omgeving kan helpen om daar even los van te komen.

Bijvoorbeeld buiten in de natuur. Tijdens een reflectiewandeling ontstaan vaak andere gesprekken dan tegenover elkaar aan een vergadertafel. Mensen reageren anders wanneer ze naast elkaar lopen in plaats van tegenover elkaar zitten.

Er ontstaat vaak meer rust, meer openheid, meer ruimte om echt te luisteren. Maar uiteindelijk gaat het niet alleen om de locatie. Ook binnen een vergaderzaal kan ruimte ontstaan voor echte reflectie, mits mensen bereid zijn om even uit de automatische patronen van hun dagelijkse overleg te stappen.

Wanneer externe teambegeleiding helpt

Teams kunnen veel zelf. Maar soms helpt het als er iemand van buiten meekijkt. Een externe begeleider zit niet vast in de bestaande dynamiek. Die hoeft geen positie te verdedigen en leest de ruimte vaak anders dan de mensen die dagelijks onderdeel zijn van het team.

Soms merkt een buitenstaander sneller:

waar spanning zit
wie weinig ruimte inneemt
welke patronen zich blijven herhalen
waar mensen afhaken
wat niet wordt uitgesproken

Dat kan helpen om gesprekken open te breken die binnen het team zelf moeilijk op gang komen.

Reflectie is geen luxe

Veel teams blijven voortdurend in beweging.

Er moet geproduceerd worden.
Problemen moeten opgelost worden.
Agenda’s zitten vol.

Juist daardoor verdwijnt reflectie vaak als eerste. Terwijl teams soms niet méér overleg nodig hebben, maar meer bewustzijn van hoe ze met elkaar omgaan. Soms begint een echt gesprek pas wanneer een team even stopt met alleen functioneren.

Max | Accept & Adapt

Wanneer werk je identiteit wordt

Sat, 16 May 2026 09:04:10 GMT

Veel professionals gaan zo op in hun werk dat andere delen van hun leven langzaam naar de achtergrond verdwijnen. Gezondheid verslechtert. Relaties verwateren. Oude hobby’s verdwijnen. Gesprekken gaan alleen nog over werk. En als er iets misgaat op het werk, komt dat hard binnen omdat werk niet meer alleen werk is geworden, maar een groot deel van iemands identiteit.

Binnen het stoïcisme bestaat het idee dat ieder mens meerdere rollen vervult. Je bent niet alleen professional, maar ook partner, vriend, ouder, buur, sporter of gewoon iemand met behoefte aan rust, beweging en verbinding. Het probleem ontstaat wanneer één rol langzaam alle andere rollen verdringt.

Wanneer je volledig opgaat in je werk

Daniel Day-Lewis is een drievoudig Oscarwinnend acteur die bekendstaat om zijn extreme manier van acteren. Tijdens opnames bleef hij soms volledig in zijn rol, ook buiten de filmset om. Voor de film Lincoln sprak hij maandenlang als Abraham Lincoln en bleef hij zich gedragen alsof hij daadwerkelijk Lincoln was.

Sommige acteurs spelen hun rol niet alleen, ze worden de rol. Op de werkvloer gebeurt soms iets vergelijkbaars.

Mensen gaan volledig samenvallen met hun professionele rol. Altijd bezig, altijd verantwoordelijk en altijd bereikbaar. Het werk stopt niet echt meer wanneer de laptop dichtgaat. In het begin lijkt dat vaak bewonderenswaardig. Iemand werkt hard, denkt vooruit en neemt verantwoordelijkheid. Maar langzaam kan werk zoveel ruimte innemen dat andere rollen beginnen te verdwijnen.

Waarom overwerken vaak meer is dan hard werken

Ik zie het regelmatig bij professionals die structureel overwerken en daar nauwelijks nog vraagtekens bij zetten. Ze zeggen dingen als:

“Als ik het niet doe, gebeurt het niet.”
“Ik kan het beter zelf doen.”
“Anderen laten steken vallen.”

Vaak begint dat vanuit betrokkenheid. Mensen willen hun werk goed doen en voelen zich verantwoordelijk voor hun team of organisatie. Alleen ontstaat er gaandeweg iets anders.

Werk wordt niet alleen belangrijk, werk wordt een steeds groter deel van iemands identiteit.

En hoe sterker iemand samenvalt met zijn werkrol, hoe harder het binnenkomt wanneer er iets misgaat op het werk. Problemen van collega’s, chaos binnen de organisatie of tegenvallende resultaten worden dan diep persoonlijk gevoeld.

Gezondheid en relaties staan vaak als eerste onder druk

Wanneer iemand volledig opgaat in werk, zie je dat vaak als eerste terug in de gezondheid.

Mensen slapen slecht. Staan voortdurend “aan”. Hebben geen energie meer om te sporten, te wandelen of gezond te eten. In het weekend liggen ze uitgeput op de bank omdat de werkweek alle energie heeft opgeslokt. Daarna komen andere rollen onder druk te staan.

Vriendschappen verwateren.
Relaties verliezen aandacht.
Sociale contacten nemen af.

Mensen die vroeger zeilden, piano speelden of dansten, zeggen nu vooral dat ze druk zijn.

Wat je niet onderhoudt, brokkelt langzaam af.

Altijd over werk praten is vaak een signaal

Soms merk je het simpelweg aan de gesprekken die iemand voert. Alles gaat over werk.

Hoe druk het is.
Wat er misgaat.
Welke collega zijn werk niet goed doet.
Welke problemen nog opgelost moeten worden.

Dat is vaak een teken dat iemand te veel is gaan samenvallen met zijn professionele rol.

Veel mensen hebben dat zelf nauwelijks door.

Als zelfstandig ondernemer herken ik dat ook bij mezelf. Tijdens rustige periodes kan er onrust ontstaan. Een lichte angst dat er te weinig werk of inkomen is. Dan schiet ik sneller in harder werken, meer nadenken en voortdurend bezig zijn. Mijn vrouw merkt dan eerder dan ikzelf dat ik afwezig raak. Ik ben fysiek aanwezig, maar mentaal nog steeds aan het werk.

Wat zegt het stoïcisme over rollen en verantwoordelijkheid?

Binnen het stoïcisme draait veel om het bewust vervullen van de rollen die je hebt in het leven.

De stoïcijnse filosoof Epictetus schreef:

“Bedenk dat je een acteur bent in een toneelstuk, waarvan de aard bepaald wordt door de schrijver.”

Hij gebruikte die metafoor om duidelijk te maken dat mensen verschillende rollen vervullen in het leven. Een oproep om bewust te worden van je rol, verantwoordelijkheden en gedrag binnen het grotere geheel van het leven en de gemeenschap.

Je hoeft geen perfecte ouder, partner, vriend of professional te zijn. Het leven verschuift voortdurend. Soms vraagt werk tijdelijk meer aandacht. Soms juist je gezondheid, relatie of gezin. Maar het helpt wel om jezelf af en toe eerlijk af te vragen: Welke rollen in mijn leven staan inmiddels structureel in het rood?

Wanneer werk je volledige identiteit wordt

Veel professionals investeren jarenlang bijna uitsluitend in hun professionele rol. Ondertussen investeren ze nauwelijks nog in hun gezondheid, relatie, sociale leven of dingen waar ze ooit plezier uit haalden. Dat blijft vaak lang onzichtbaar, totdat iemand merkt dat er buiten werk weinig meer overblijft.

De stoïcijnse filosofie draait om bewustzijn. De stoïcijnen maakten onderscheid tussen wat binnen je controle ligt en wat niet. Epictetus schreef daarover:

“Sommige dingen liggen binnen onze macht en andere niet.”

Je hebt invloed op hoe je jouw rol als professional invult. Hoe je communiceert. Hoe je omgaat met verantwoordelijkheid, druk en verwachtingen. Maar misschien vraagt een gezond leven ook dat je beseft dat werk nooit je volledige identiteit kan dragen. Misschien begint een gezondere verhouding tot werk wel bij een simpele vraag:

Ben ik mijn werk aan het doen?

Of ben ik langzaam mijn werk geworden?

Max | Accept & Adapt

Wat binnen je controle ligt op het werk en wat niet

Fri, 15 May 2026 08:53:06 GMT

Wat binnen je controle ligt op het werk en wat niet

Veel mensen raken op hun werk uitgeput door problemen die uiteindelijk niet van hen zijn. Vaak begint dat bij betrokken medewerkers. Mensen die hun werk serieus nemen, vooruitdenken en voelen wat de gevolgen zijn als iets blijft liggen. Voor je het weet, ben je niet alleen meer bezig met je eigen werk, maar draag je ook de spanning van besluiten die eigenlijk door iemand anders genomen moeten worden.

Wanneer je blijft wachten op een beslissing van je leidinggevende

Laatst sprak ik een teamleider binnen een technisch productiebedrijf. Hij wachtte al dagen op een terugkoppeling van de directeur. Voordat de productie verder kon, moest de directeur eerst iets uitzoeken bij een extern bedrijf. Zolang dat niet gebeurde, bleef het werk liggen.

De teamleider had zijn deel allang gedaan. Hij had het aangekaart, reminders gestuurd en meerdere keren gevraagd hoe het ervoor stond. Ondertussen begon de druk op te lopen. De planning schoof op, de productie liep achter en hij wist dat een klant waarschijnlijk teleurgesteld zou raken als het te lang duurde.

Wat hem vooral opbrak, was dat hij het niet los kon laten. ’s Avonds bleef hij in zijn hoofd de planning doornemen. Soms pakte hij thuis toch nog even zijn telefoon om te kijken of er inmiddels een mailtje binnen was. Hij dacht vooruit, probeerde problemen vóór te zijn en voelde zich verantwoordelijk voor wat er mis kon gaan. Terwijl de beslissing uiteindelijk niet bij hem lag. Dat zie ik vaker gebeuren.

Waarom loyale medewerkers teveel verantwoordelijkheid dragen

Mensen die al lang ergens werken, gaan vaak steeds meer dragen. Ze kennen de processen goed. Ze weten waar fouten kunnen ontstaan. Ze voelen verantwoordelijkheid richting klanten, collega’s en hun team. Dat is vaak precies waarom organisaties zulke mensen waarderen. Alleen zit daar ook een risico in.

Sommige medewerkers raken op een gegeven moment verantwoordelijk voor bijna alles wat er mis kan gaan. Niet officieel, maar wel in hun hoofd. Dan ontstaan gedachten als:

“Als ik het niet blijf opvolgen, gebeurt er niets.”
“Ik moet voorkomen dat dit fout loopt.”
“Ik kan dit beter zelf oplossen.”

En langzaam raak je verstrikt in problemen die formeel nooit van jou waren.

Wie is eigenlijk de probleemeigenaar?

Tijdens een reflectie stelde ik hem een simpele vraag: Wie is eigenlijk de probleemeigenaar?

Dat moment bracht veel helderheid. De teamleider kon het probleem signaleren. Hij kon reminders sturen, het bespreekbaar maken en aangeven wat de gevolgen waren. Maar de uiteindelijke beslissing lag bij de directeur. Daar lag ook de eindverantwoordelijkheid.

Dat inzicht gaf rust, al maakte het de situatie niet direct makkelijker. Veel mensen begrijpen rationeel best dat iets buiten hun controle ligt, terwijl ze er emotioneel toch aan blijven trekken.

Acceptatie werkt meestal niet als een knop die je omzet. Het is eerder iets wat je moet trainen.

Wat zegt het stoïcisme over controle?

De stoïcijnse filosoof Epictetus schreef ruim 2000 jaar geleden:

“Sommige dingen liggen binnen onze controle en andere niet.”

Simpel gezegd komt het hierop neer: Je hebt invloed op hoe je handelt, communiceert en reageert. Je hebt geen controle over hoe snel iemand anders handelt, hoeveel verantwoordelijkheid iemand neemt of welke keuzes iemand uiteindelijk maakt. Dat onderscheid vergeten veel mensen op hun werk. Ze blijven trekken aan processen, besluiten en mensen waar ze uiteindelijk geen zeggenschap over hebben. En precies daar ontstaat vaak frustratie.

Het verschil tussen verantwoordelijkheid nemen en verantwoordelijkheid overnemen

Verantwoordelijkheid nemen voor je werk is gezond. Maar veel professionals gaan een stap verder. Ze nemen ongemerkt ook verantwoordelijkheid over van anderen. Dat begint vaak vanuit betrokkenheid.

Alleen ontstaat er spanning zodra iemand grip probeert te houden op iets wat eigenlijk buiten zijn rol valt. Je blijft dan nadenken over problemen die niet van jou zijn. Je neemt ze mee naar huis. Je voelt druk over beslissingen die uiteindelijk door iemand anders genomen moeten worden.

Daar lopen veel mensen langzaam op leeg.

Waarom duidelijke rollen rust geven op het werk

Binnen organisaties ontstaat veel ruis doordat verantwoordelijkheden door elkaar gaan lopen.

Mensen bemoeien zich met zaken die eigenlijk niet bij hun rol horen. Leidinggevenden blijven formeel verantwoordelijk, terwijl medewerkers ondertussen de mentale druk dragen. Hoe helderder ieders rol is, hoe minder ruis ontstaat.

Dat betekent niet dat je onverschillig moet worden. Je mag dingen benoemen, risico’s aangeven en verantwoordelijkheid nemen voor jouw deel van het werk. Alleen houdt jouw verantwoordelijkheid ergens op.

Misschien is dat één van de lastigste dingen op het werk: betrokken blijven zonder verantwoordelijkheden te dragen die uiteindelijk niet van jou zijn.

Max | Accept & Adapt